Niet iedereen voelt het zoals ik.
Zo intens gelukkig als ik beschrijf hoe ik mij voelde in het vorige stukje over de Ruimte, zo voelt het niet voor iedereen daar, blijkt...
We probeerden eruit te komen, naar elkaar luisteren en niet alleen luisteren, maar ook horen.Ik dacht dat we eruit zouden kunnen komen; maar onze golflengtes blijven onbereikbaar voor elkaar...
Kees
21 maart 2008
Voor niet 'ruimteleden' een wat raadselachtig bericht. Ik hoop dat wij veel mensen zullen vinden die wel op onze golflengte willen afstemmen en dat het intense geluk niet alleen blijft maar ook wordt gedeeld met elkaar. Bij tentoonstellingbezoek en wat mij betreft schilderaktiviteiten op de maandagavonden
Bea
28 maart 2008
Ja, je hebt gelijk met dat het wat raadselachtig klinkt; gewoon heel vaag! Stom! Maarja, dit berichtje is dan hooguit voor insiders misschien enigszins te begrijpen en anders wordt het maar gewoon overgeslagen. Ik moest wel even nadenken over dat geluksgevoel wat eigenlijk veel mooier zou zijn als je het kunt delen. Soms heb ik heel alleen een moment dat ik een totaal besef heb van geluk en het is dan misschien jammer dat ik dat dan niet duidelijk maak door het gewoon uit te spreken op dát moment. Jij was er namelijk bij. We hadden de filmmuziek van Frieda op de ruimte-installatie, die uit het plafond klonk. Het voelde zo lekker in die ruimte, weg van de dagelijkse sleur en met mooie muziek, jou en het vooruitzicht van een avond lekker schilderen(met wat later nog anderen, maar toen was ik alweer te druk in het schilderen om nog enig besef van een gevoel te hebben)Verder heb ik vaak een goed gevoel bij het samenzijn met de ruimteleden en de dingen die we ondernemen. De échte geluksgevoelens zijn wat zeldzamer. Dat gewone goede gevoel hoop ik inderdaad nog vaak te kunnen delen.