Met de zon onder mijn arm.
Afgelopen week heb ik mijn landschappen gebracht naar de TAM-galerie in Radio Kootwijk. Dat was een hele onderneming. Ik vroeg me eigenlijk af waar ik nou mee bezig was....wil ik dit of niet...is dit nou leuk of niet....Vooral ook omdat de zonsondergang nog nat was en ik had geen auto, maar moest met het openbaar vervoer. De 3 andere landschappen had ik goed bijelkaar ingepakt met dat luchtbubbelplastic-spul. De zonsondergang had ik heel voorzichtig enigszins beschermd bij de randen en nóg voorzichtiger beschermd over de afbeelding. Dan hield ik 'm op een kleine afstand van mijn lichaam af, zodat de verf niet zou versmeren. Nog voor ik mijn huisdeur uit was, was al een kleine veeg ontstaan...zucht... Nouja, gewoon doorgaan....met de zon onder m'n arm en de andere 3 landschappen onder m'n andere arm, liep ik naar de bushalte. Met de bus naar station. Met de trein naar Utrecht. Van Utrecht naar Apeldoorn. In de trein was het heel relaxed. Ik heb heerlijk gelezen; en in de buurt van Apeldoorn naar het prachtige Veluwse landschap gekeken. Op het station werd ik door de galeriehoudster opgehaald. Perfekt afgesproken. Want van Apeldoorn naar Radio Kootwijk is er geen openbaar vervoer. We reden door de bossen en ineens verscheen er een soort science-fiction-achtig tafereel voor me; een enorme ronde open plek in het bos. Daar in het midden een heel byzonder gebouw; beetje basiliekachtig, waar de lage zon doorheen scheen. PRACHTIG!!!!!! Ik begreep in één keer waarom ik 'hier mee bezig ben' Dit is leuk; deze aanblik op dat moment van de dag was al in één klap alle moeite waard!
Links voor het byzondere gebouw (amsterdamse school; het voormalige nederland-indonesie-langegolf-radiostation) stonden wat lage langwerpige gebouwen. Daarin zit de kunstschool en de kleine galerie. Met spanning haalde ik de 'voorzichtige' verpakking van het natte paneel af en tot mijn opluchting waren er geen verdere beschadigingen bij gekomen. De veeg kon ik in de kunstschool wat bijwerken; daar stonden de olieverf en medium nog op de tafels. Kleine rondleiding, kop warme soep, korte wandeling met Marja (de galeriehoudster), die me daarna weer , met de auto, via een 'toeristische' zandwegroute terug bracht naar het station.
Komende zaterdag, 12 maart, op mijn verjaardag, is de opening. Als ik er nou voor zorg, dat ik er vroeg genoeg ben, kan ik nog een langere wandeling maken! De landschappen-expositie duurt tot 16 april; dat is de verjaardag van mijn moeder! Grappig hè!
jos
7 maart 2011
war een fijn gevoel zo in het bos en wat fijn zo,n ervaring dat in een moment alles goed voelt alsof het zo moet zijn.
willy
7 maart 2011
Heel veel succes met je expositie en hou dat voorjaar-gevoel lang vast...
elsa
21 maart 2011
leuk, Bea!,
Zo zie je ..als je op je gevoel afgaat...ja, prachtige omgeving daar....
Wat toevallig , de verjaardagen...verder veel succes met de laatste weken van deze expositie....
anne peter
1 april 2011
Duurde weer ff, maar eindelijk lees ik je blog eens! Leuk inderdaad om te weten wat je zoal doet qua exposities enzo.
Kom in het weekend dat mama jarig is naar Alki, waarschijnlijk blijf ik dan vrijdag en zaterdag slapen. Misschien vinden we tijd dat je me kan uitleggen hoe zo'n blog werkt...
Er leuk geschreven, met die zon onder je arm! Goed gedaan.
XXX anne