exto | kunst, kunstenaars, galeries en exposities

Bea Peter - Dat, wat er achter mij gebeurt en daar, waar ik naartoe ga.

Dat, wat er achter mij gebeurt en daar, waar ik naartoe ga.

 

 

Een lang weekend was ik naar Berlijn om even afstand te kunnen nemen. Ik voel me thuis in deze stad, die rommelig, lelijk en tegelijkertijd ook mooi is; heel mooi zelfs. Natuurlijk maakte ik weer omwegen van afkortingen en liet de Ubahn-automaat zelfs mijn pinpas inslikken. Maar ik liep daar rond met een grote glimlach, kijkend naar de mensen, de graffiti, de beelden en gebouwen en voelde nieuwe kracht. Ideeën in mijn hoofd kunnen nu mooi broeden tot ik ze een tastbare vorm ga geven.

Van mijn collega’s van het Plantlab heb ik afscheid genomen op vrijdag de 13de, terwijl ik mij op de 12de heb ingeschreven bij de KvK. Ik heb mijn eenmanszaak een naam gegeven: B’s Art Key (Bizar-t-kie) . De ‘B’ ben ik, Art spreekt voor zich, Key is de toonschaal of toets; dit slaat op de verschillende werken die ik maak, de materialen, de kleuren. Bij het uitspreken hoor je het woord ‘bizar’ en dat vind ik leuk. Bizar, wonderlijk, ongewoon..

Maandag is mijn stagiaire Esther voor het eerst in mijn atelier aan het werk geweest. Het was erg fijn en ik wil met haar naast de opdrachten, die ze van de Kunstschool meegekregen heeft, ook een gezamenlijk kunstwerk maken. Dit zal een object worden in het thema waar ze zelf mee bezig is; grotten en stromend water.

En wat ik deze week vooral heel spannend vind; de eindexpositie ‘Voor de Kunstenaar’ in RudolfV; www.rudolfv.com  (bij ‘ nieuws’) Is mijn werk wel goed? Rare twijfels ineens. Ik ben ook niet gewend in een ‘deftige’ galerie te exposeren, mijn slordige kunst in een deftige galerie; ik heb mijn ‘Vitiligo’ wat moeten aanpassen, zodat ik het ‘normaal’ kan ophangen als een schilderij.

Het was trouwens ook erg spannend om de kunstwerken in mijn kleine Ford Fiesta te plaatsen!  Mijn kwetsbare werken heb ik zo voorzichtig mogelijk een plek gegeven…ik hou mijn hart vast….ik kan niet eens meer gewoon zitten in mijn auto; leunen is er niet bij, want de ‘Matterhorn’ steekt over de voorstoelen heen en ik zit kaarsrecht, dicht bij het stuur; kan zo wel alles overzien; dat, wat er achter mij gebeurt en daar, waar ik naar toe ga.

Handig als je altijd alles zou kunnen overzien, maar niet zo spannend.

 

Matterhorn

 

 

Reageer op dit bericht